شمارهٔ ۱۱۱

چون مستی آن نرگس پر فتنه مدام است

گوش من و بانگ نی و دست من و جام است

گر اختر مقصود به ما خوش نبرآید

ما را رخ زیبای تو ماه تمام است

رخسار تو را لاله دل سوخته هندوست

گیسوی تو را سوسن آزاده غلام است

خوش باد شب و روز تو ای باد که دایم

من دور و تو را رهگذر آن گوشه بام است

ناصر به خرابات مغان دوش گذر کرد

بشنود ندایی که تو را خرقه حرام است