شمارهٔ ۱۲۷

چشمم به یاد لعل تو دوشینه خون گریست

بی سنبل تو نرگس من لاله گون گریست

در یاب ای فزون شده از حد دلبری

کین چشم اشکبار من از حد فزون گریست

پنهان ز دیده یاد تو از خاطرم گذشت

خندید از درون دل و چشم از برون گریست

خندم به گریه در چو نکوخواه گویدم

نیکو شود هر آینه آن کز جنون گریست

سوزی ست در دل من اگر سینه ام بسوخت

خون در کنار دارم اگر دیده خون گریست

آن آب چشمها که ز پل می برد ستون

از چشم عاشقی ست که در بیستون گریست

ناصر اگر ز عشق تو گرید عجب مدار

دایم ز زخم پنجه غالب زبون گریست