شمارهٔ ۱۵۳

من عاشقم که کعبه نمی دانم از کنشت

پروانه را در آتش دوزخ بود بهشت

زاهد تو در حمایت کردار خویش باش

نشنیده ای که گل درود هر که خار کشت

عزت نگاهدار که یک رنگ وحدتیم

در کثرتست این همه تلوین خوب و زشت

بی جنبش قلم قدم ما نمی رود

ما را چه جرم گر قلم خط خطا نوشت

خاک مرا ز رندی و مستی سرشته اند

بردست اش آفرین که مرا این چنین سرشت

ساقی بیار جام می یی را که جم نهاد

مطرب بساز پرده رودی که زهره رشت

ناصر بهشت نسیه نیرزد به نیم جو

آدم که نقد داشت به یک گندمش بهشت