شمارهٔ ۲۰۳

زلف مشکین تو زنجیر بلایی دارد

بسته بر هر سر مویی سر و پایی دارد

دوست آن نیست که تابد سر پیمان از دوست

دوست آن است که با دوست وفایی دارد

بینوایی ز غم ار ناله کند باکی نیست

ناله از بهر چه کند نی چو نوایی دارد

چنگ را کرد غم عشق رگ از پوست برون

بنوازش که وی این درد ز جایی دارد

خاک کوی تو و آه دل من شام فراق

باغ روضه است که از مشک صبایی دارد

تن و پیراهن تو نه تن و پیراهن ماست

گل سوریست که از لاله قبایی دارد

از من ای خسرو خوبان جهان عار مدار

که هر شاه چنین طرفه گدایی دارد

دل به درمان منه و دردکش ای دل زنهار

کاین نه دردیست که امید دوایی دارد

خلوت ناصر شوریده دل از گریه و آه

بوستانی ست که خوش آب و هوایی دارد