شمارهٔ ۲۲۲

هر گه که رخ بدزدد و دزدیده بنگرد

ما را کشد به غمره و نادیده آورد

دانی که روی تافتن او ز بهر چیست

رحم آیدش که به سوی کشته بنگرد

از خونبهای خویش همی بگذرم اگر

آن کس که کشت و رفت دوباره بنگرد

دل رفت پیش دلبر و من جان همی کنم

دل هر که برده است جان چرا نمی برد

ناصر چو نفخ صور اگر ناله بر کشد

هنگامه مشعبد افلاک بردرد