شمارهٔ ۲۵۵

غنچه بر احوال عالم خنده زد دلشاد شد

دل به زر در بست گل دوران او بر باد شد

اهل دنیا همچو سبزه پایمال انجم اند

سرو بستان آنکه از بند جهان آزاد شد

در جهان بی خون دل سیمی نیاید در کنار

این قدر ما  را ز آب دیده پیش افتاد شد

رفته باشم من ز یاد خلق و در یادم بود

این سخن کامروز از پیر مغانم یاد شد

عقد ما با دختر زر تازه گردان ساقیا

کاین قضای سرنوشت از بخت مادرزاد شد

می نهد زلف سیه پوش تو سر بر روی خاک

آن شکسته دل مگر در حلقه زهاد شد

عاقبت طرفی نبندد همچو خنجر زان میان

هر که اندر آتش عهد تو چون پولاد شد

باد می گویند بویی دارد از خاک درت

خاک راه باد خواهم هر چه بادا باد شد

آتش پنهان ناصر ناله پیدا می کند

راز بلبل در جهان مشهور از فریاد شد