شمارهٔ ۲۵۷

حسنش خط دیوانگی بر دفتر ما می کشد

ما را ز خط سبز او خاطر به صحرا می کشد

شکل صنوبر شد دلم مایل سوی بالای او

زان رو که سرو قامتش دل را به بالا می کشد

لعلش ز آب چشم من اظهار گوهر می کند

چشمم به یاد لعل تو یاقوت حمرا می کشد

انسان عینم بارها غواص بحر هند شد

زین سان به دامن چشم من لؤلؤی لالا می کشد

هر گه که جنباند صبا از زلف لیلی سلسله

مجنون شیدا می رود هر سوی تا پا می کشد

ساقی چو جام خون فشان در دور آبم می برد

مطرب چو چنگم مو کشان در شهر رسوا می کشد

از طاعت بی درد خود صوفی نمی یابد صفا

خوش وقت رندی کز قدح درد مصفا می کشد

ساقی مجلس را ببین دریا به کشتی می دهد

ملاح املح دیده ای کشتی به دریا می کشد

ناصر به غربت تا به کی تنها به مأوا می روی

تنهای دورافتاده را خاطر به مأوا می کشد