شمارهٔ ۲۵۸

ماه من چون سرو بالا می کشد

آه من سر بر ثریا می کشد

همچو خاک افتاده ام بر خاک پست

سرو من از بس که بالا می کشد

یار تنها عاشقانش عالمی

جان شیرین بار تن ها می کشد

شمع روی او به خط عنبرین

صورت پروانه بر پا می کشد

جزع من هر دم به یاد لعل او

جرعه یاقوت حمرا می کشد

زاهدان را از درون صومعه

بر در میخانه رسوا می کشد

چست می بندد میان را همچو نی

زلف او چون چنگ در پا می کشد

حبذا رندی که در دفع خمار

همچو ناصر جام صهبا می کشد