شمارهٔ ۲۷۳

نتواند که ز خط تو سوادی خواند

هرکه یک حرف سپیدی ز سیاهی داند

من سرگشته چو سر بر خط حکمت دارم

خامه وارم خط تو چند به سر گرداند

آتشی در دلم از روی تو افروخته است

آب چشمم برود آتش دل بنشاند

همه دردسرم از دست خود است ای ساقی

بده آن باده که از دست خودم بستاند

گل به روی تو نماند که ندارد نوری

ماه می ماند و چیزیش بدان می ماند

آیتی ام شده در شأن محبت نازل

چه عجب زانکه براندست مرا می خواند

دل ناصر که ز سوز غم تو دریا شد

در خروش آمد و چون آب سخن می راند