شمارهٔ ۲۸۰
ناصر بخاراییخاک تو را ز آب لطافت سرشته اند
در وی به غیر تخم سعادت نکشته اند
جانهای عاشقان تو ز آنروی چون پری
دیوانه می شوند اگر خود فرشته اند
بر صفحه عذار تو خطی به دود دل
حکمی ست کز قضای الهی نوشته اند
زلف تو را به دزدی دل صد هزار بار
بگرفته اند و بسته ولی باز هشته اند
ناصر مباش تافته گر نایدت به دست
سر رشته مراد که هرگز نرشته اند