شمارهٔ ۲۹۱

آتشی در جان من عقل مشوش می زند

باده صافی که او آبی بر آتش می زند

همت من پای بر تاج سلاطین می نهد

خاطر من خاک بر تخت منقش می زند

من ز غیرت می خورم خون دل ساغر که او

بوسه بر لعل پری رویان مهوش می زند

همدمی جز نی ندارم در جهان او هم ز غم

شکر باری گر همی نالد دمی خوش می زند

از سماع امروز خواهندم برون بردن به دوش

باز گر آن ماه رویم دست در کش می زند

بخت ما را مهره باید ریخت کاندر راه عشق

سه یک آمد نقش ما و خصم بر شش می زند

بر دل ناصر نشانش هست از آن معنی بر او

چشم ترکش هر زمان تیری ز ترکش می زند