شمارهٔ ۳۰۰

باد صبح از بوی زلفت بیقراری می کند

می رود در خاک کویت جان سپاری می کند

می کند مشک تتاری بوی از زلف تو وام

زلف تو خون در دل مشک تتاری می کند

می زند هر لحظه بر سوز دل عشاق تیر

چشم تو در عین مستی هوشیاری می کند

بر سر چشمت نشسته ابروان پیوسته خم

چون طبیب راست گو بیمارداری می کند

کس نیاید بر سر بیمار پرسی جز خیال

در حق من راستی حق گزاری می کند

شب همه شب هندوی چشمم ز سیلاب سرشک

در گلستان خیالت آبیاری می کند

دوستکامی می کنم گر دوست گامی می نهد

بختیاری می شوم گر بخت یاری می کند

کار من زاری ست اکنون چون زر و زورم نماند

ماند ناصر بی زر و بی زور زاری می کند