شمارهٔ ۳۰۶

هم چو چشم بدرقیبان از تو دورم می کنند

زار می گریم که دور از تو به زورم می کنند

من که چون فرهاد شیر از جوی شیرین خورده ام

شور عشق و تلخی می تلخ و شورم می کنند

بیشتر خواهم چو مار خسته پیچیدن به عشق

گر لگدکوب ملامت همچو مورم می کنند

صد قیامت دارم از عشقت چه غم دارم از آنک

غصه و غم زنده هر ساعت به گورم می کنند

من در آتش غرق و هرکس گویدم دل جمع دار

پندگویان بر سر آتش صبورم می کنند

زلف و خالش بسکه می آیند در چشمم چو دود

هر شبی تا صبحدم از گریه کورم می کنند

ناصر از مهر بتان چون ماه روشن می شود

گر چه همچون ماه نو بی تاب و نورم می کنند