شمارهٔ ۳۳۹

عشق که رخت صبر بسوزد بلا شود

گر آب چشم ما نبود تا چه ها شود

معشوق چون به ملک دو عالم نظر نکرد

سلطان به کوی عشق در آید گدا شود

دل بی وصال دوست نباشد عجب مدار

هر ماهی ای که آب نیابد فنا شود

سر می نهیم در خم محراب ابرویش

باشد نماز حاجت ما زو روا شود

بهتر بود ز درد جدایی هزار بار

جان از تن شکسته ما گر جدا شود

گویند آنچه رفت ز وصلش قضا کنیم

در حیرتم که عمر چگونه قضا شود

تاریک شد جهان ره باریک عشق را

ناصر برو که لطف خدا رهنما شود