شمارهٔ ۳۷۴

مرا یکدم وصال او ز عمر جاودان خوشتر

غبار کوی او در چشمم از ملک جهان خوشتر

تویی در اوج حسن و من شده با خاک ره یکسان

زمین افتاده نیکوتر قمر بر آسمان خوشتر

نشین ای نازنین در چشم من چون مردم دیده

که تو سرو روانی سرو بر آب روان خوشتر

مرا جانی ست بر لب آمده از درد هجرانت

بده یک بوسه و بستان که این لذت ز جان خوشتر

به جان تو که در هر دو جهان از جان خود سیرم

اگر خوشتر بود چیزی تو بتوانی از آن خوشتر

چو می با یار می نوشم قدح را پر کن ای ساقی

که در بزم سبک روحان بود رطل گران خوشتر