شمارهٔ ۳۸۷

از تو هزار فتنه شود در جهان هنوز

نشکفته است یک گلت از گلستان هنوز

دستی نبرده ام چو کمر با تو در میان

کامی ندیده ام چو قدح زان دهان هنوز

تا چون خیال در نظر آمد میان تو

خلقی ست در میان یقین و گمان هنوز

آب حیات داری و تا رفته ای ز چشم

از چشم ما همی رود آب روان هنوز

من نیز قد خود ز وفا کرده ام کمان

چشمت نهاده تیر جفا بر کمان هنوز

افتاده است همچو زبان در دهان خلق

راز تو ناشنیده دهان از زبان هنوز

روز ازل به زلف تو جان برفشانده ام

آشفته است و تیره دل سرگران هنوز

با آنکه رازدار میان تو شد کمر

ننهاده است راز خود اندر میان هنوز

زانگه که ابروی چو کمان درکشیده ای

بر دل ز تیر چشم تو دارم نشان هنوز

گر جان ناصر از غم هجران شود جدا

دل را امید وصل تو باشد به جان هنوز