شمارهٔ ۴۰۸

از آن چون شمع می سوزد دلم در شام گیسویش

که جان ها سجده می آرند در محراب ابرویش

سواد خال او دارم به جای نور در دیده

مباد از چشم من خالی خیال خال هندویش

صبا می برد با ضعفی قوی پیغام ما امشب

جزاه الله وقت صبحدم جان داد بر بویش

ثباتی نیست زلفش را کز آه دل بیاشورد

تهتک بین که از بادی پریشان می شود مویش

به پا می ایستم چون شمع از سر می برم فرمان

ز دستم بر نمی خیزد که بنشینم به پهلویش

به خورشید رخ او مه مقابل شد به پیشانی

ز روی سخت یک ذره ندارد شرم از رویش

پلنگ از بیم خشم او شود راضی به روباهی

که بستاند دل از شیران به شوخی چشم آهویش

به هر سویی که می بینم ز روی او بود وجهی

دلم خون گشت و از دیده روان کردم به هر سویش

به کویش ناصر خاکی گر از خواری شود خاکی

از او گردی که برخیزد نشیند بر سر کویش