شمارهٔ ۴۱۴

بسکه هر شب سرگذشت خویش می رانم چو شمع

سر به سر رخت وجودم را بسوزانم چو شمع

شام می سوزم ز هجر و روز می میرم ز شوق

چون که می سوزی در آخر زنده گردانم چو شمع

دم نیارم زد اگر بری زبانم را به تیغ

سر نتابم گر بسوزی رشته جانم چو شمع

جانم از تاب تب هجران تو بر لب رسید

زرد و لرزان و گدازان و هراسانم چو شمع

از لب میگون و چشم مست شورانگیز تو

گاه خندانم چو ساغر گاه گریانم چو شمع

رشته جانم به پایان آمد از سوز غمش

تا چه آید بر سرم دیگر نمی دانم چو شمع

بر درت چون حلقه دایم من به سر گردیده ام

خیز و یک ساعت میان حلقه بنشانم چو شمع

نیست جز آه جهانسوزم کسی از همدمان

تا بیفروزد دمی بزم شبستانم چو شمع

چهره شمعی ناصر بین که خون شد لاله وار

بسکه بر رخسار چو زر گوهر افشانم چو شمع