شمارهٔ ۴۳۶

رفتم گر از نشستن ما می شوی ملول

زین در کجا روم که بیابم در قبول

محکوم را اگر بکشی حکم از آن توست

ما گوش دل نهاده به حکمت کما یقول

سوز درون به آب سرم کم نمی شود

نار من اشتیاقک فی القلب لاتزول

دل پیش توست با تو کند شرح اشتیاق

در یک ورق تمام نگنجد سخن ز طول

پروانه را چه بود که خاطر به شمع داد

مسکین دلش به سوختن خویشتن عجول

حاشا که در خیال من آید وصال او

فرهاد را چه سود که شیرین شود ملول

عقلم نمی گذاشت که چشمم در او بود

زان ره نرفت دل که گمان می برد عقول

قهر آیدم ز باد که پیغام او دهد

ما را خیال دوست کفایت بود رسول

ناصر گمان نداشت که آن شاهباز را

روزی در آشیانه بختش بود نزول