شمارهٔ ۴۵۱

اگر آن یار کند بند جدا از بندم

بنده ام باز و به صد نوع بدو پیوندم

خون بها نیست بر آن دلبر اگر خونم ریخت

دل نبرکندم از آن یار اگر جان کندم

گل صد برگم اگر برگ ندارد چه زیان

ابر از این غصه همی گرید و من می خندم

در جهان اهل دلی نیست که با واعظ ما

این قدر پند بگوید که نگوید پندم

نیست خرسندی ام از وصل تو ای جان جهان

ور نه با وصل تو ای جان جهان خرسندم

چو تو حاجت به در غیر نبردی هرگز

خبرت نیست که چون من به تو حاجتمندم

می زدم بر سر افلاک قدم چون ناصر

عشق تو در سرم افتاد و ز پا افکندم