شمارهٔ ۴۵۶

خیال لعل میگون تو دایم در نظر دارم

چو ساغر سینه ای پرخون و چشمی پرگهر دارم

فروغ عارضت ماه است با وی عشق می ورزم

درخت قامتت سرو است زو امید بر دارم

نه بی مرغول مشکینت شبی را روز می خواهم

نه بی خورشید رخسارت زمانی خواب و خور دارم

تو از دست من و از دل دهانی تنگ تر داری

من از حال خود و زلفت دلی آشفته تر دارم

ز اشک و چهره در پایت نثاری خواهم افشاندن

که تا بینند بدخواهان که چندین سیم و زر دارم

فقیه خشک را یکدم بگو تا پیش من آید

که تا سوزد ازین آتش که من در خشک و تر دارم

میان جان و جانانم حجابی نیست جز ناصر

کنون وقت است کاین برقع ز روی خویش بر دارم