شمارهٔ ۴۶۸

روزگاریست که من عاشق و دیوانه وشم

وقت ها از سر مستی قدحی نیز کشم

ناخوش است آنکه ز عالم به خوشانش خوش نیست

روی من چون به خوشان است از آنروی خوشم

نام تسبیح و حمایل نبرم تا باشد

ساغر می به کف و کوزه دردی بکشم

رندی و راستی و زاهدی و زراقی

لله الحمد که روباه نی ام شیروشم

هر گدایی که چو خورشید بر آید تنها

پادشاهی ست که او را نبود خیل و حشم

چون خضر زنده ام از لطف تو ای آب حیات

آه اگر بار دگر زهر جدایی بچشم

مهر مهر تو ز جان و دل ناصر نرود

داغ سودای تو دارم که غلام حبشم