شمارهٔ ۴۷۱

من به شادی شده بیگانه و با خود خویشم

همت شاه وشان دارم اگر درویشم

دورم انداخت ز رویت به کمان ابرو

ترک چشمت که بر آورد چو تیر از کیشم

عقرب زلف تو را چشمه خورشید بلند

نوش باد ار چه دل آزرده کند از نیشم

بوسه جست از دهنت تنگ در آمد به عدم

تا چه آرد به سر این عقل محال اندیشم

تیره چون سایه روم در پی خورشید رخت

که کند پرتو او روشنی یی در پیشم

مانع حالت مجنون نشود پند پدر

منع ناصر مکن ای خویش که من بی خویشم