شمارهٔ ۴۷۵

تنم گردی است سرگردان به گرد دامن جانم

بیار آبی روان ساقی مگر گردی بر افشانم

من از روز ازل دادم به جام لعل تو عهدی

نپنداری که امروزیست با پیمانه پیمانم

برون از صوت مطرب راستی راهی نمی بینم

به غیر حسن شاهد ظاهرا رویی نمی دانم

بزن مطرب رهی تا زهره مجلس به رقص آید

که من خود در هوای مهر او چون ذره رقصانم

اگر چه تیره ام چون شب ز من رونق بود مه را

بگو تا روی مهر از من بتابد ماه تابانم

پیاده می روم در پای پیلش تا شوم فرزین

وگر شهمات می سازد ز اسبش رخ نگردانم

چو شمع از بهر ایثارم ستاده نقد جان بر کف

اگر قصد سرم داری به زیر تیغ بنشانم

گر از پیشم همی رانی قلم وارم میان بسته

وگر پایم رود از جای سر بر خط فرمانم

ثنای مهر رویت را طلوع صبح می گویم

دعای زلف و خالت را شب تاریک می خوانم

مگو ای مدعی با من چه سانی در غم عشقش

تو آنسان نیستی آخر نمی بینی که این سانم

چو از خط خوشش ناصر حدیث زلف او خواند

بود مجموعه ای زان خط سخن های پریشانم