شمارهٔ ۵۳۰
ناصر بخاراییهر سحرگه در هوای ماه مهرافروز من
زهره در چرخ آورد نالیدن دلسوز من
آسمان در دست من چون حلقه خاتم شود
گر بیابد دست بر وی طالع پیروز من
جیب تا دامن چو صبح از مهر خواهم چاک زد
تا به کی شام فراقش تیره دارد روز من
باغ عیش من ز آه سرد بی برگ و نواست
از کجا باد خزان برخاست بر نوروز من
بخت بدفرجام انگشت ندامت می گزد
زانکه در گوشش نیامد پند نیک آموز من
عاشق درمانده را درمان چه سازی ای طبیب
چون به درمان می نسازد جان درداندوز من
در غم دلبر چو ناصر ناله از جان برکشید
دیده انجم بدوزد ناوک دلدوز من