شمارهٔ ۵۴۲

او آیینه است و هر طرفی روی ها دارد او

روشن همی شود هنر و عیب ما در او

هر گه که بنگریم در ابروی و قامتش

معلوم می کنیم کژ و راست را در او

تزویر و زرق صومعه و خانقه پر است

خوش وقت میکده که نگنجد ریا در او

رندی که پر ز باده صافی بود چو جام

بهتر ز صوفی یی که نباشد صفا در او

در راه بت پسر من از آن می روم به سر

کان راه تنگ بود و نگنجید پا در او

بی صدق راز صحبت رندان چه فایده

بد گوهر است اثر نکند کیمیا در او

دل شمع روشنی ست که می میرد از هوا

ناصر چنان مکن که در آید هوا در او