شمارهٔ ۵۵۸

در آ دامن کشان ساقی و مستان را شرابی ده

دل مجروح من بستان به مخموران کبابی ده

ببر سجاده تقوی و رهن ساغر و می کن

بگیر این خرقه ناموس و بر بانگ ربابی ده

میان بزم عیاران یکی دم گیر و داری کن

کمند زلف پرچین را زمانی پیچ و تابی ده

همان زاهد که با من گفت می خوردن وبال آمد

کنون گفتا یکی جرعه به من بهر ثوابی ده

غم آباد دلم چون از غمت آباد می گردد

تو آن گنجینه رحمت کرم کن با خرابی ده

من لب تشنه هر ساعت به صد کشتن سزاوارم

شرابی گر نمی ارزم ز تیغ خویش آبی ده

به سر گرد تو می گردم چو باد و از تو می نالم

من سرگشته را چون گل دهن بگشا جوابی ده

چو چشم مست تو ناصر ز مخموری همی نالد

ز دیده ساغرش ساز و شراب از اشک نابی ده