شمارهٔ ۵۶۲

روی از تو بر نتابم چون رانی ام چو خامه

سر بر خط تو دارم گر خوانی ام چو نامه

ساقی بیار جامی تا جامه بر فشانم

مگذار اهل دل را تا جان برند و جامه

چون رفت دین و دانش چه غم ز ننگ و نامم

چون ترک سر گرفتم چه فکرم از عمامه

در بزمگاه رندان زاهد چه کار دارد

خلوتسرای خاصان نبود سرای عامه

گر من حدیث عشقت گویم عجب نباشد

هرگه که مست باشد بق بق کند حمامه

ای باد صبح گویی کز بوستان اویی

کانفاس روح بخشت می آید از شمامه

ناصر چه سود دارد در دل غمش نهفتن

اکنون که در دو عالم زد عشق او دمامه