شمارهٔ ۵۹۴

به روز وصل از رویت چو برقع می براندازی

من از خود می شوم غایب تو با خود عشق می بازی

کبابی سازم از بهر تو خود را همچو پروانه

اگر ای شمع مومین دل شبی با فقر ما سازی

به زیر پای تو خلقی همی میرند چون موران

سوار من ببین باری که مرکب بر که می تازی

چو من از امتحان عشق خالص می برون آیم

من رخ زرد را چون زر در آتش چند بگدازی

سحرگه مرغ می گوید دریغا گر نبودی دی

خزان را یاد کن ای گل به حسن خود چه می نازی

نخیزد همچو تو سروی چمن را در گل اندامی

نباشد همچو من بلبل جهان را د رخوش آوازی

به بازی گفتمش جان می دهم از بهر یک بوسه

به خنده گفت ای ناصر مکن با جان خود بازی