شمارهٔ ۶۰۳
ناصر بخاراییساقی بیار جامی زان باده حقیقی
چون آفتاب رخشان از صافی و رقیقی
این آه و گریه ام را مردم مجاز دانند
دیریست ما جداییم زان دلبر حقیقی
عمرم گذشت و نامد در پیش من رفیقی
یاران فغان و فریاد از رنج بی رفیقی
ما را به خود طریقی بنما چنانکه دانی
ای رهنمای جان ها تو اصل هر طریقی
ناصر چو از دهانش یک نکته شرح دادی
معلوم شد که باری در نکته ای دقیقی