شمارهٔ ۳

ای رخت آفتاب کشور دل

تاب مهرت مه منور دل

نقش رویت می و صراحی چشم

سوز عشق تو عود مجمر دل

زلف تو برده آب از رخ عقل

خال تو کرده خاک بر سر دل

طعمه سنبلت ز خون جگر

مستی نرگست ز ساغر دل

پر شد از غصه تو لوح وجود

نبرد قصه تو دفتر دل

عشق دریا و دل در او صدف است

روح غواص و وصل گوهر دل

دوش با بلبلان عالم غیب

می زد این داستان کبوتر دل

که جهان پرتویست از رخ دوست

جمله کاینات سایه اوست

ای غمت مرهم طلب کاران