این جهان خواب است خواب ای پور باب
شاد چون باشی بدین آشفته خواب
روشنی ی چشم مرا خوش خوش ببرد
روشنیش ای روشنایی ی چشم باب
تاب و نور از روی من می برد ماه
تاب و نورش گشت یکسر پیچ و تاب
پیچ و تابش نور و تاب از من ببرد
تا بماندم تافته بی نور و تاب
آفتابم شد به مغرب چون بسی
بر سرم بگذشت تابان آفتاب
جز شکار مردم ای هشیار پور
نیست چیزی کار این پران عقاب
این عقاب از کوه چون سر برزند
از جهان یکسر برون پرد غراب
گرد رنج و غم چو بر مردم رسد
زودتر می پیر گردد مرد شاب
چون مرا پیری ز روز و شب رسید
نیست روز و شب همانا جز عذاب
هرچه ناز و خوب کردش گشت چرخ
هم ز گردش زود گردد زشت و خاب
دل بدین آشفته خواب اندر مبند
پیش کو از تو بتابد زو بتاب
زین سراب تشنه کش پرهیز کن
تشنگان بسیار کشته ست این سراب
روی تازه ت زی سراب او منه
تا نریزد زان سراب از رویت آب
گرش بنکوهی ندارد باک و شرم
ورش بنوازی نیابی زو ثواب
گرچه بی خیر است گیتی مرد را
زو شود حاصل به دانش خیر ناب
گرچه خاک و آب سبز و تازه نیست
سبز از آب و خاک شد تازه سداب
گرچه در گیتی نیابی هیچ فضل
مرد از او فاضل شده است و زودیاب
این جهان الفنج گاه علم توست
سر مزن چون خر در این خانه خراب
کشت ورزت کرد باید بر زمین
جنگ ناید با زمینت نه عتاب
مردمان چون کودکان بی هش اند
وین دبیرستان علم است از حساب
شغل کودک در دبیرستانش نیست
جز که خواندن یا سؤال و یا جواب
چون نپرسی ز اوستاد خویش تو
چونکه نگشایی برو نیکو خطاب
زین هزاران شمع که آن آید پدید
تا ببندد روی چرخ از شب نقاب
روی خاک و موی گردان چرخ را
این سیه پرده نقاب است و خضاب
نیک بنگر کاندر این خیمه کبود
چون فتاده است ای پسر چندین شتاب
گر ز بهر مردم است این پس چرا
خاک پر مور است و پر مار و ذباب
ور همی آباد خواهد خاک را
چونکه ز آبادی فزونستش خراب
جز بر اسپ علم و بغل جست و جوی
خلق نتواند گذشتن زین عقاب
این همی گوید بباید جست ازین
تا پدید آید صواب از ناصواب
وان همی گوید چنین بیهوده ها
دور دار از من هلا پرکن شراب
کار دنیا را همان داند که کرد
رطل پر کن رود برکش بر رباب
رطل پر کن وصف عشق دعد گوی
تا چه شد کارش به آخر با رباب
ای پسر مشغول این دنیاست خلق
چون به مردار است مشغولی ی کلاب
گر نه گرگی بر ره گرگان مرو
گوسپندت را مران سوی ذیاب
دیو جهلت را به پند من ببند
پند شاید دیو جهلت را طناب
بر فلک باید شدن از راه پند
ای برادر چون دعای مستجاب
