قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱

جهانا چون دگر شد حال و سانت

دگر گشتی چو دیگر شد زمانت

زمانت نیست چیزی جز که حالت

چرا حالت شده است از دشمنانت

چو رخسار شمن پرگرد و زردست

همان چون بت ستانی بوستانت

عروسی پرنگار و نقش بودی

رخ از گلنار و از لاله دهانت

پر از چین زلف و رخ پر نور گفتی

نشینندی مشاطه چینیانت

به چشمت کرد بدچشمی همانا

ز چشم بد دگر شد حال و سانت

نشاند از حله ها بی بهر مهرت

بشست از نقش ها باد خزانت

ز رومت کاروان آورد نوروز

ز فنصور آرد اکنون مهرگانت