قصیدهٔ شمارهٔ ۴۷

نشنیده ای که زیر چناری کدوبنی

بررست و بردمید برو بر به روز بیست

پرسید از آن چنار که تو چند ساله ای

گفتا دویست باشد و اکنون زیادتی است

خندید ازو کدو که من از تو به بیست روز

برتر شدم بگو تو که این کاهلی ز چیست

او را چنار گفت که امروز ای کدو

با تو مرا هنوز نه هنگام داوری است

فردا که بر من و تو وزد باد مهرگان

آنگه شود پدید که از ما دو مرد کیست