ای هفت مدبر که بر این پرده سرایید
تا چند چو رفتید دگر باره برآیید
خوب است به دیدار شما عالم ازیرا
حوران نکو طلعت پیروزه قبایید
سوی حکما قدر شما سخت بزرگ است
زیرا که به حکمت سبب بودش مایید
از ما به شما شادتر از خلق که باشد
چون بودش ما را سبب و مایه شمایید
پر نور و صور شد ز شما خاک ازیرا
مایه صور و زایشی و کان ضیایید
مر صورت پر حکمت ما را که پدید است
بر چرخ قلم های حکیم الحکمایید
عیب است یکی آنکه نگردیم همی ما
باقی چو شما گرچه شما اصل بقایید
پاینده کجا گردد چیزی که نپاید
این حکم شناسید شما گر عقلایید
آینده ز ما هرگز پاینده نگردد
هرگه که شما می چو برآیید نپایید
گه مان بفزایید و گهی باز بکاهید
بر خویشتن خویش همی کار فزایید
آید به دل من که شما هیچ همانا
زان می نفزایید که تا هیچ نسایید
زیرا که نزاده است شما را کس و هموار
بر خاک همی زاده زاینده بزایید
آن را که نزادند مرو را و نزاید
زی مرد خردمند شما راست گوایید
ای شعرفروشان خراسان بشناسید
این ژرف سخن های مرا گر شعرایید
بر حکمت میری زچه یابید چو از حرص
فتنه غزل و عاشق مدح امرایید
یکتا نشود حکمت مرطبع شما را
تا از طمع مال شما پشت دوتایید
آب ار بشودتان به طمع باک ندارید
مانند ستوران سپس آب و گیایید
دل تان خوش گردد به دروغی که بگویید
ای بیهده گویان که شما از فضلایید
گر راست بخواهید چو امروز فقیهان
تزویرگرانند شما اهل ریایید
ای امت بدبخت بر این زرق فروشان
جز کز خری و جهل چنین فتنه چرایید
خواهم که بدانم که مر این بی خردان را
طاعت به چه معنی و ز بهر چه نمایید
زین بیش شما را سوی من نیست خطایی
هرچند شما بی خطران اهل خطایید
چون حکم فقیهان نبود جز که به رشوت
بی رشوت هریک ز شما خود فقهایید
این ظلم به دستوری از بهر چه باید
چون مال ز یکدیگر بس خود بربایید
از حکم الهی به چنین فعل بد ایشان
اندر خور حدند و شما اهل قفایید
ای حیلت سازان جهلای علما نام
کز حیله مر ابلیس لعین را وزرایید
چون خصم سر کیسه رشوت بگشاید
در وقت شما بند شریعت بگشایید
هرگز نکنید و ندهید از حسد و مکر
نه آنچه بگویید و نه هرچ آن بنمایید
اندر طلب حکم و قضا بر در سلطان
مانند عصا مانده شب و روز به پایید
ایزد چو قضای بد بر خلق ببارد
آنگاه شما یکسره درخورد قضایید
با جهل شما در خور نعلید به سر بر
نه درخور نعلی که بپوشید و بیایید
فوج علما فرقت اولاد رسولند
و امروز شما دشمن و ضد علمایید
میراث رسول است به فرزندش ازو علم
زین قول که او گفت شما جمله کجایید
فرزند رسول است خداوند حکیمان
امروز شما بی خردان و ضعفایید
میمون چو همای است بر افلاک و شما باز
چون جغد به ویرانه در اعدای همایید
پر نور و دل افروز عطایی است ولیکن
ما را نه شما را که نه در خورد عطایید
زیرا که روا نیست اگر گویم کایزد
آن داد شما را که مر آن را نه سزایید
گر روی بتابم ز شما شاید زیراک
بی روی ستمگاره و با روی و ریایید
فقه است مر آن بیهده را سوی شما نام
کان را همی از جهل شب و روز بخایید
گویید که بدها همه برخواست خدای است
جز کفر نگویید چو اعدای خدایید
ابلیس رها یابد از اغلال گر ایدونک
در حشر شما ز آتش سوزنده رهایید
از بهر چه بر من همه همواره به کینید
گر جمله بلایید چرا جمله مرایید
گویید که تو حجت فرزند رسولی
زین درد همه ساله به رنجید و بلایید
فردا به پیمبر به چه شایید که امروز
اینجا به یکی بنده فرزند نشایید
آن را که ببایدش ستودن بنکوهید
وان را که نکوهیدن شاید بستایید
چون حرب شما را به سخن سخت کنم تنگ
هر چند که بسیار ببایید روایید
چون حجت گویم به ترازوی من اندر
گر پنج هزارید پشیزی نگرایید
