قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۳

ای تن تیره اگر شریفی اگر دون

نبسه گردونی و نبیره گردون

نیست به نسبت بس افتخار که هرگز

نبسه گردون دون نبود مگر دون

آنکه شریف است همچو دون نه به ترکیب

از رگ و موی است و استخوان و پی و خون

گر تو شریفی و بهتری تو ز خویشان

چونکه بری سوی خویش خویش شبیخون

بلکه به جان است نه به تن شرف مرد

نیست جسدها همه مگر گل مسنون

تن صدف است ای پسر به دین و به دانش

جانت بپرور درو چو لؤلؤ مکنون

اهرون از علم شد سمر به جهان در

گر تو بیاموزی ای پسر تویی اهرون

نیک و بد و دیوی و فریشتگی را