قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۰

حکمتی بشنو به فضل ای مستعین

پاک چون ماء معین از بومعین

چون بهشتت کی شود پر نور دل

تا درو ناید ز حکمت حور عین

دل به حورالعین حکمت کی رسد

تا نگردد خالی از دیو لعین

دل خزینه علم دین آمد تو را

نیست برتر گوهری از علم دین

مکر دیوان و هوس ها را منه

در خزینه علم رب العالمین

جان تو بر عالم علوی رسد

چون کنی مر علم را باجان عجین

دین و دنیا هر دوان مر راست راست

راستی را دار دین راستین

اسپ دنیا دست ندهد مر تو را

تا ز علم و راستی ننهیش زین