مکر و حسد را ز دل آوار کن
وین تن خفته ت را بیدار کن
نفس جفا پیشه ت ماری است بد
قصد سوی کشتن این مار کن
به آتش خرسندی یشکش بسوز
بر در پرهیزش بر دار کن
سرکش و تازنده ستوری بده است
زیر ادب هاش گران بار کن
پای ببندش به رسن های پند
حکمت را بر سرش افسار کن
پیشه مدارا کن با هر کسی
بر قدر دانش او کار کن
ورچه گران سنگی با بی خرد
خویشتن خویش سبکسار کن
چون به در خانه زنگی شوی
روی چو گلنارت چون قار کن
ور به در ترک شوی زان سپس
بر در او قار چو گلنار کن
گرت نه نیک آمد از آن کار پار
بس کن از آن کار نه چون پار کن
ورت به حرب افتد با یار کار
حرب به اندازه و مقدار کن
نیک خویی را به ره عمر در
زیر خرد مرکب رهوار کن
وانگه بی رنج اگر بایدت
دست بر این گنبد دوار کن
خوب حصاری بکش از گرد خویش
خوی نکو را در و دیوار کن
وز خرد و جود و سخا لشکری
بر سر دیوار نگهدار کن
وانگه بر لشکر و بر حصن خویش
بر و لطف را سر و سالار کن
شاخ وفا را به نکو فعل خویش
بر ور بی خار کم آزار کن
سیب خودت را ز هنر بوی ده
خانه ت ازو کلبه عطار کن
سیرت و کردار گر آزاده ای
بر سنن و سیرت احرار کن
هرچه به بازو نتوانیش کرد
دانش با بازو شو یار کن
دست فرودار چو آشفت بخت
سر ز خمار دنه هشیار کن
خویشتن ار چند که غره نه ای
غره این عالم غدار کن
آنکه همی دیش به بیگار خویش
بردی امروزش بیگار کن
وانکه به نزدیک تو دی خوار بود
بر درش امروز تنت خوا رکن
ور نه خوش آیدت همی قول من
با فلک گردان پیکار کن
چیست که بیهوش همی بینمت
از چه همی نالی اقرار کن
مرکب ایمانت اگر لنگ شد
قصد سوی کلبه بیطار کن
علت پوشیده مدار از طبیب
بر در او خواهش و زنهار کن
جانت بیالود به آثار جهل
قصد به برکندن آثار کن
دزدی و طرار ببردت ز راه
بریه بر آن خاین طرار کن
دیو که باشد مگر آنکو به جهد
گوید شلوار ز دستار کن
پشک به تو فروخت به بازار دین
گفت هلا مشک به انبار کن
کیسه ت پر پشک و پشیز است و روی
کیسه یکی پیش نگونسار کن
عیبه اسرار نبی بد علی
روی سوی عیبه اسرار کن
گر نشنوده است که کرار کیست
روی بر آن صاین کرار کن
همبر با دشت مدان کوه را
فکرت را حاکم و معیار کن
ورت همی باید شو کوه را
بشکن و با هامون هموار کن
لعنت بر هر که چنین غدر کرد
لعنت بر جاهل غدار کن
