قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۰

ای گرد گرد گنبد طارونی

یکبارگی بدین عجبی چونی

گردان منم به حال و نه گردونم

گردان نه ای به حال و تو گردونی

گر راه نیست سوی تو پیری را

مر پیری مرا ز چه قانونی

زیرا که روزگار دهد پیری

وز زیر روزگار تو بیرونی

اکنونیان روان و تو برجایی

زیرا که نیست جسم تو اکنونی

درویش توست خلق به عمر ایراک

از عمر بی کناره تو قارونی

درویش دون بود همه دونانند

اینها و بر نهاده به تو دونی

هر کس که دون شمارد قارون را

از ناکسیش باشد و مجنونی