بخش ۱ - دیباچه

آغاز سخن از سپاس خدای کنیم آفریدگار آسمان و زمین و پدید آرندة مکان ومکین بر مقتضی تلقین او سبحانه که فرستاد کتاب کریم خویش بسفارت رسول خویش محمدالامین و گستراننده بساط دین ما را گفت که بگویید الحمدلله رب العالمین الرحمن ا لرحیم مالک یوم الدین

سپاس مرا او را سبحانه بر آنک ما را از شکم های مادران ما بیرون آورد بی آنک هیچ چیزی بدانستیم آنگاه ما را چشم بینا و گوش شنوا و دل دانا داد تا بچشم صنع کریم او را برین عالم عظیم بدیدیم و بگوش قول او را بشنودیم که این قران عزیز است و بدل تعلیم رسول او بدانستیم که گوینده این کتاب کریم و فرستنده این شریف خطاب و سازنده این عظیم قبابست

سپاس داریم مر او را سبحانه بر آنچ بی آنک ما را سوی او عز وعلا بطاعتی سابقتی بود ما را بدین سه بزرگ مواهب گرامی کرد و از دیگر جانوران ما را بدین خصایص جدا کرد این شکر بر ما واجب کرده او جل و عز است بحکم این آیت که میگوید قوله والله اخرجکم من بطون امهاتکم لا تعلمون شیا و جعل الکم السمع و الابصار و الا فیدةلعلکم تشکرون

و سپاس داریم خدای را سبحانه برآنچ ما را از پس انک نفس گوینده و خاطر جوینده داد سوی ما هادی امین و دلیل بصیر و رسول کریم بر صراط مستقیم بفرستاد‍‍‍ و بکتاب مبارک پر حکمت او هوسها و نفسها بد ار ما بازداست و ما عتابت رسول و کتاب او سزاوار رحمت او جل و علا شدیم چنانک گفت قوله و هذا کتاب انزلناه مبارک فاتبعوه و اتقوا لعلکم ترحمون