شمارهٔ ۲ - قصیدهٔ ساقی نامه

ساقی بیار باده که شد مام روزگار

آبستنی به سلطنت آل آبدار

قحط الرجال بین که جوانان بی پدر

نازد به چرخ پیر سر از اوج اعتبار

آن را که در شمار نیارد کسش به قدر

منصب ز سال عمر فزون رفته از شمار

مات پیاده ام که ز فرزین ربوده است

از سیر این سیه رخ غدار کج قمار

استر چو شد به دل به فرس نی شگفت اگر

سالی دگر به فیل شهنشه شود سوار

شه گنج زر به پشت خر بارکش نهاد

جمشید اگر به گاو مکلا نمود بار

گنج الحمار نیز ز شه یادگار ماند

چونانکه گنج گاو ز جمشید کامکار

می ننگری که سکه دولت چو گنج گاو