بخش ۱۰ - یاد کردن بعضی از گذشتگان خویش

ساقی به کجا که می پرستم

تا ساغر می دهد به دستم

آن می که چو اشک من زلال است

در مذهب عاشقان حلال است

در می به امید آن زنم چنگ

تا باز گشاید این دل تنگ

شیری است نشسته بر گذرگاه

خواهم که ز شیر گم کنم راه

زین پیش نشاطی آزمودم

امروز نه آنکسم که بودم

این نیز چو بگذرد ز دستم

عاجز تر از این شوم که هستم

ساقی به من آور آن می لعل

کافکند سخن در آتشم نعل

آن می که گره گشای کار است

با روح چو روح سازگار است