مجلس خلوت نگر آراسته
روشن و خوش چون مه ناکاسته
شمع فروزان و شکر ریخته
تخت زده غالیه آمیخته
دشمن جان ست ترا روزگار
خویشتن از دوستی اش واگذار
بین که به زنجیر کیان را کشید
هرکه درو دید زبان را کشید
با تو دنیا طلب دین گذار
بانگ برآورده رقیبان بار
کز در بیداد گر ان بازگرد
گرد سراپرده این راز گرد
از تف این بادیه جوشیده ای
بر تو نپوشند که پوشیده ای
سرد نفس بود سگ گرم کین
روبه از آن دوخت مگر پوستین
دوزخ گوگرد شد این تیره دشت
ای خنک آنکس که سبک تر گذشت
آب دهانی به ادب گرد کن
در تف این چشمه گوگرد کن
بازده این وام فلک داده را
طرح کن این خاک زمین زاده را
جمله برانداز به استاد ی یی
تا تو فرومانی و آزاد ی یی
هرکه درین راه منی می کند
بر من و تو راهزنی می کند
خصمی کژدم بتر از اژدها ست
کاین ز تو پنهان بود آن برملا ست
خانه پر از دزد جواهر بپوش
بادیه پر غول به تسبیح کوش
غارتیانی که ره دل زنند
راه به نزدیکی منزل زنند
ترسم از آن شب که شبیخون کنند
خوار ت ازین بادیه بیرون کنند
دشمن خرد ست بلایی بزرگ
غفلت ازو هست خطا یی سترگ
با عدو ی خرد مشو خرد کین
خرد شوی گر نشوی خرده بین
با همه خردی به قدر مایه زور
میل کش بچه شیر است مور
قافله برده به منزل رسید
کشتی پرگشته به ساحل رسید
تات نبینند نهان شو چو خواب
تات نرانند روان شو چو آب
پای درین صومعه ننهادنی ست
چون بنهی واستده دادنی ست
گر نروی در جگر ت خون نهند
راتبت از صومعه بیرون نهند
گر سفر از خاک نبودی هنر
چرخ شب و روز نکردی سفر
تا ندرد دیو گریبان ت خیز
دامن دین گیر و در ایمان گریز
شرع ترا خواند سماعش بکن
طبع ترا نیست وداعش بکن
شرع نسیمی است به جانش سپار
طبع غباری به جهانش گذار
شرع ترا ساخته ریحان به دست
طبع پرستی مکن او را پرست
بر در هر کس چو صبا در متاز
با دم هر خس چو هوا در مساز
این همه چون سایه تو چون نور باش
گر همه داری ز همه دور باش
چنبر توست این فلک چنبری
تا تو ازین چنبر سر چون بری
گر به تو بر قصه کند حال خویش
یا خبری گویدت از سال خویش
تنگ بود غار تو با غور او
هیچ بود عمر تو با دور او
آخر گفتار تو خاموشی است
حاصل کار تو فراموشی است
تا به جهان در نفسی می زنی
به که در عشق کسی می زنی
کاین دو نفس با چو تو افتاده ای
خوش نبود جز به چنان باده ای
هیچ قبا یی نبرید آسمان
تا دو کله وار نبرد از میان
هرچه کنی عالم کافر ستیز
بر تو نویسد به قلم های تیز
و آنچه گشایی ز در عز و ناز
بر تو همان در بگشایند باز
چشم تو گر پرده طنازی است
با تو درین پرده همان بازی است
نیک و بد آنان که بسی دیده اند
نیک بدان بد نپسندیده اند
هرکه رهی رفت نشانی بداد
هرکه بدی کرد ضمانی بداد
صورت اگر نیک و اگر بد بری
نام تو آن است که با خود بری
خار بود نام گل خارپوش
عنبر نام آمده عنبرفروش
قلب مشو تا نشوی وقت کار
هم ز خود و هم ز خدا شرمسار
بانگ بر این دور جگر تاب زن
سنگ بر این شیشه خوناب زن
رجم کن این لعبت شنگرف را
در قلم نسخ کش این حرف را
دست بر این قلعه قلعی برآر
پای درین ابلق ختلی درآر
تا فلک از منبر نه خرگهی
بر تو کند خطبه شاهنشهی
کار تو باشد علم انداختن
کار من است این علم افراختن
آدمی ام رفع ملک می کنم
دعوی از آنسوی فلک می کنم
قیمتم از قامتم افزون ترست
دورم از این دایره بیرون ترست
آب نه و بحر شکوهی کنم
جغد نه و گنج پژوهی کنم
چون فلکم بر سر گنج است پای
لاجرمم سخت بلند ست جای
