شمارهٔ ۴۷۳

می به کسی ده که قدر می بشناسد

مرتبه جان جماد کی بشناسد

آنکه بداند که می حرام چرا شد

منزلت می پرست وی بشناسد

من نشناسم مرا چه غم که منجم

منقلبات بهار و دی بشناسد

صاحب من پیر میکده ست و توان کرد

پس روی آن که کل شی بشناسد

خواهی تا ره بری به چشمه حیوان

دیده وری پیشه کن که پی بشناسد

این هم از آن می که خورده ام به الست است

صاحب خم خانه می ز می بشناسد

آری صاحب نظر ز روی فراست

گمشده خویش را به کی بشناسد

مست شراب الست همچو نزاری

خاصیت سر جام کی بشناسد

ور نه ندارد فسرده معرفت آنک

روضه خلد از جحیم غی بشناسد