شمارهٔ ۱۰۴۵

دریغ آن همه امید من به یاری تو

دریغ آن همه اخلاص و دوستاری تو

کجا شد آن همه پیوند و مهربانی ها

کجا شد آن همه سوگند و جان سپاری تو

همان نیی که شبان در فراق من تا روز

به آسمان برسیدی خروش و زاری تو

همان نیی که جهانی به رشک ما بودند

هم از محبت من هم ز دوست داری تو

غریب نیست جنون از دل فضولی من

شگفت نیست فریب از زبان جاری تو

عزیز بودم چون نور دیده در همه چشم

چو خاک ره شدم اکنون به سعی خواری تو

جزای خدمت من بود و شرط عهد و وفا

خدای تو بدهادم ز حق گزاری تو

مرا ز روی تو باری بسی خجالت هاست

نه از گناه خود اما ز شرم ساری تو

روا بود که برون آورم دل از سینه

به پیش سگ فکنم از ستیزه کاری تو

وگر حدیث کنم خود دلت به درد آید

که در چه غصه جگر می خورد نزاری تو