شمارهٔ ۱۰۸۹

عجب سری ست مردان را درون سینه پوشیده

نه با کس گفته اند ایشان نه زایشان کس نیوشیده

کی از سر جوش رمز دیگ ایشان چاشنی یابد

کسی کو نیست در بود و نبود خویش جوشیده

کسی کز خود برون آید دگر از خویش ننماید

ز خویش آگه برون ناید که شد در خویش پوشیده

ز خود بینی نبینی جز عدم از خود ببر یارا

که برکم در وجود آید ز شاخ و برگ خوشیده

نبینی عقل را چون عشق بام و در فرو گیرد

همه با او گذارد سر چه ورزیده ست و کوشیده

نه خواهد آمدن با خویش نه هش یار خواهد شد

کسی کز مبداء فطرت شراب شوق نوشیده

نزاری بلبل بستان عشاق است و از مستی

گهی بر سرو نالیده گهی بر گل خروشیده