شمارهٔ ۱۱۱۴

که می برد خبر از من بدان جهان آرای

که زینهار تو و عهد من برای خدای

تو آفتابی و من ذره ای چنان نکنی

که در زمانه شوم چون هلال دست نمای

مرا خوش است به دشواری و به آسانی

به اعتماد تو ای ماه روی مهرافزای

اگر ز پیکر من بند بند بگشایند

روا بود تو به کس لب به خنده برمگشای

بکن برای صلاح از مخالفان پرهیز

که نیک بخت بود متقی به هر دو سرای

چو اتفاق محبت ز هر دو جانب هست

من و تو و تو و من گو حسود ژاژ مخای

به سر بگردم و دستت چنان به دست آرم

که بعد ازین ز سفر درکشم به دامن پای

خوشا که حلقه به در برزنم چو بازآیم

یکی درم بگشاید به مرحبا که درآی

به دوستی نزاری که رغم دشمن را

به دست معتمدی نامه ای به من فرمای