شمارهٔ ۱۱۴۵

دوش آمد و گفت اگر ز هستی

یک باره درست برشکستی

رو از سر نام و ننگ برخیز

چون بر سر کوی ما نشستی

یا دست وفا به دست ما ده

ورنه سر خویش گیر و جستی

خودبینی و خویشتن نمایی

بسیار بتر ز بت پرستی

از خودبینی خلاص یابی

گر خویش به پیش برنه استی

سرها که ز غایت توهم

بر غنج چه ی خیال بستی

ای مرغ رمیده از نشیمن

باز آی به آشیان و رستی

زنهار نزاریا نگویی

با بی خبران سخن ز مستی

باشد که مگر وجود مستان

معراج کند شبی ز پستی