شمارهٔ ۱۱۷۷

گر آتشی چو من در میان جان بودی

ز اندرون تو وقتی برآمدی دودی

نصیحتی که مرا می کنی به دیده قبول

بکردمی اگرم گوش خفته بشنودی

ز مطرب و می و چنگ ای پدر مکن منعم

که نه بری برم از کوشش تو نه سودی

بسا وجود که مردار با عدم رفتی

اگر نه عشق چنین قاتلی قوی بودی

وگر موکل فطرت نداشتی بر سر

دل ستم گر ما را که کار فرمودی

ترا نمی شود ای ماه روی رغبت آن

که از وجود تو بی چاره یی بیاسودی

هلاک می کنی و روی می نمایی باز

سراب می کند از دور تشنه خشنودی

دریغ اگر بصری داشتی ملامت گر

که هم چو من نظری ناگه از تو بر بودی

نزاریا به بلا گر نمی بدی لایق

زمانه ات به سر عشق راه ننمودی

اگر مراد بدادی جهان به کس مجنون

ز هجر لیلی بی چاره تن نفرسودی