شمارهٔ ۱۱۸۳

وفا نکردی و پیوند عهد ببردی

به دشمنی من از دوستی بگردیدی

عفا الله آن که به کینش هلاک خواهی کرد

گر این که با من مسکین به مهر ورزیدی

هزار شب ز تو در خون نشسته ام تا روز

مرا ز بد بتر آخر چه می پسندیدی

چنین کنند وفا حق صحبت این باشد

که دشمنی به علی رغم دوست بگزیدی

گناه من به چه وجه اعتماد می کردم

چو دیدمت که دل اول نظر بدزدیدی

غم تو چند خورم ای که خون من خوردی

کرانه کردی و چندین جفا بورزیدی

من از نشان تو انگاشتم که بی خبرم

تو نیز نام من انگار کن که نشنیدی

به خدمت آمده بودم امیدها بر سر

وداع می کنم و می روم به نومیدی

نزاریا نه ترا گفتم اعتماد مکن

که او وفا نکند دل بدو مده دیدی

در آتشت بگدازد چو گل به هر ساعت

که هم چو غنچه ی در پرده باز خندیدی